سیحون؛ مردِ بناهای ماندگار

به گزارش اخبار ساختمان، در نشستی که شامگاه پنجم بهمن‌ماه به همت و میزبانی کافه قصه برگزار شد، محمود درویش دربارۀ هوشنگ سیحون گفت: برای شناخت هر فرد، شناخت فضایی که در آن رشد کرده ضروری است بنابراین لازم است بدانیم که هوشنگ سیحون متولد سال ۱۲۹۸ است. او سال‌های پایانی دوره قاجار و شروع پهلوی اول در خیابان ولیعصر، کوچه جامی و در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد و از همان ابتدا به هنر نقاشی علاقه‌مند شد.

این معمار ادامه داد: سیحون تحت نظر ماکسیم سیرو آموزش دید؛ ازجمله بناهایی که توسط این معمار فرانسوی در ایران ساخته‌شده می‌توان به دبیرستان سعدی اصفهان اشاره کرد.

وی افزود: او پس از اتمام تحصیلات در دانشکده هنرهای زیبا به خاطر اینکه رتبه اول را داشت به دعوت آندره گدار راهی فرانسه شد.

درویش تصریح کرد: سیحون با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شده بود و غروری مثال‌زدنی داشت. لطفیه‌ای درباره این ویژگی او ذکر می‌شود که بعد از فوت دو معمار برجسته جهان گفته بود حالا فقط من می‌مانم که بیمارم و رفتنی، پس تکلیف معماری دنیا چه می‌شود!؟

عضو انستیتو معماری بریتیش کلمبیا گفت: سال ۱۳۲۳ برای ساخت مقبره ابن‌سینا مسابقه‌ای ترتیب داده شد و هوشنگ سیحون این مسابقه را برد اما به خاطر نبود بودجه و همچنین سفر او به فرانسه برای تحصیلات این کار متوقف شد تا اینکه سال‌های آخر اقامتش در فرانسه طی نامه‌ای به او اطلاع می‌دهند که اکنون می‌توانیم آرامگاه بوعلی سینا را بسازیم و سیحون نیز اعلام آمادگی می‌کند.

وی خاطرنشان کرد: سیحون پس از بازگشت به ایران دانشیار دانشکده هنرهای زیبا شد و وقتی آقایان غیابی و فروغی به دلیل آنچه شک و شبهه در نحوه هزینه و کاربرد مصالح ساختمان سنا عنوان می‌شد به زندان افتادند، ریاست دانشکده را بر عهده گرفت.

درویش یادآور شد: در دوران ریاست او ما مجبور بودیم به خاطر حجم زیاد کارهای عملی روپوش‌های سرمه‌ای تیره بپوشیم و هر کس از این کار سربازمی زد جریمه می‌شد. به همین دلیل وقتی سیحون وارد دانشکده می‌شد هر ستونی خریدار داشت به این خاطر که کسانی که روپوش نداشتند باید پشت این ستون‌ها پنهان می‌شدند تا او به دفترش برود.

این معمار تأکید کرد: بعد از سیحون، میرفندرسکی رئیس دانشکده شد اما هر کس سراغ رئیس تازه را می‌گرفت همه می‌گفتند در دفتر مهندس سیحون هستند! به این خاطر که دفتر با نام سیحون گره‌خورده بود.

درویش با بیان خاطره‌ای درباره اهمیت احترام به استاد برای سیحون گفت: روزی آقای مقدم، باستان‌شناس و نقاشی که منزلشان امروز موزه شده و زمانی استاد تاریخ و هنر دانشکده هنرهای زیبا بود از یکی از دانشجویان سؤالی پرسید و او در قالب طنز و توهین پاسخ داد. سیحون با مشاهده این وضع بسیار ناراحت شد و گفت اجازه نمی‌دهم که به یک استاد توهین شود. از نظر او سال اولی تا آخر سال اولی و سال بالایی تا آخر سال بالایی بود و هیچ‌کس اجازه نداشت به سال بالایی خود توهین کند چه رسد به استاد.

وی افزود: سیحون مثل یک تیغ دو لبه بود. هم ما را مثل بچه‌هایش دوست داشت و هم سختگیری‌های وحشتناکی می‌کرد. در آموزش به‌هیچ‌وجه کوتاهی نمی‌کرد و می‌گفت کار با ارزش باقی خواهد ماند.

هنر آموخته دانشکده هنرهای زیبا درباره سبک کار سیحون خاطرنشان کرد: او به مد روز اعتقادی نداشت و به زمان در آثارش اهمیتی نمی‌داد به همین دلیل نه می‌شد او را هنرمندی مدرن خطاب کرد و نه پست‌مدرن. شاید به همین خاطر است که با دیدن آثار او مثل آرامگاه بوعلی سینا و خیام حس می‌کنیم هنوز زنده‌اند و زمان ندارند.

درویش تأکید کرد: سیحون بر این باور بود که باید جوهر معماری را درک کنیم و می‌گفت معماری یعنی تأثیر از اقلیم و تبحر ساختن به‌وسیله مصالح بومی. این همان بحثی است که امروز ما آن را به‌عنوان معماری پایدار می‌شناسیم و معماری که به این مسائل اهمیت بدهد یک معمار ماندگار می‌شود.

ایسنا